شب عاشورا

مثل هر شب می آید و می گوید می خواهی شب عاشورا میان خط شکن ها باشی؟

با حسرت و التماس می گویم : آری...

دستانم را رو به آسمان بلند می کنم شاید که مرا نیز با خود به اروند ببرد . میان خط شکن ها

لکن به خود می آیم می بینم شب عاشورا نه در ساحل اروند بلکه در آندلس هستم.

نه در میان خط شکنان صف شکن عاشورایی بلکه میان خودفریبانی هستم که شب

عاشورا هر جایی را به کارناوال فساد مبدل کرده اند.

مگر نه که امام شهید عاشورا فرمود : لباس تنگ لباس اهل ذلت است؟

مگر نه که خواهر مکرمش به یزید لعین نهیب زد و فرمود: وای برتو که زنانت در حریم و حجابند

اما حرم پیامبر را مقابل چشمان نامحرمان آورده ای؟

مگر نه اینکه فرمود : شکم هایتان از حرام انباشته شده؟ پس این مسابقه در غارت

یکدیگر چیست؟

مگر نه اینکه فرمود: انگار دنیا نبوده و همیشه آخرت برقرار است؟ پس این رقابت و دریدن یکدیگر

بر سر تمتع از دنیا چیست؟

آه ای صف شکنان و خط شکنان... خسته ام مرا نیز باخود ببرید...

و کربلا را تو مپندار که شهریست میان شهرها و نامیست درمیان نامها!

نه!

کربلا حرم حق است و هیچ کس را به جز یاران امام حسین علیه السلام راهی

بسوی حقیقت نیست.

کربلا ما را در خیل کربلاییان بپذیر...

شمیم شهید...